AChecker validation success

Δ.Ε. Αιπείας
Περιήγηση στο Δήμο

Άγιος Ανδρέας

Η περιοχή του Αγίου Ανδρέα αποτελεί το επίνειο της Λογγά. Αποτελούσε οικισμό της κοινότητας της Λογγά από το 1908-οπότε και πρωτοαναγνωρίστηκε ως οικισμός- έως και το 1971, όπου καταργήθηκε ως οικισμός και προσαρτήθηκε στη Λογγά. Το όνομα του πιθανολογείται πως προέρχεται από την ομώνυμη βυζαντινή εκκλησία του χωριού.

Το 1700, σύμφωνα με τους Ενετούς, το χωριό φαίνεται να αριθμεί μόλις 50 κατοίκους. Η περιοχή έχει καθιερωθεί πλέον ως τουριστικός προορισμός κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, καθώς διαθέτει όμορφες ακρογιαλιές, υποδομές φιλοξενίας, εστίασης και ψυχαγωγίας καθώς και μία μικρή μαρίνα όπου ελλιμενίζονται μικρά σκάφη. Στον Άγιο Ανδρέα βρίσκονται τα ερείπια του αρχαίου ναού του Απόλλωνα Kορύθου ή Kορύνθου στη θέση του οποίου χτίστηκε η τρίκλιτη παλαιοχριστιανική εκκλησία του Αγίου Ανδρέα.

Αδριανή

Η Αδριανή αποτελεί τοπική κοινότητα της Δημοτικής Ενότητας Αίπειας. Πρόκειται για έναν ημιορεινό οικισμό που βρίσκεται σε υψόμετρο 340μ., 45 χλμ. νοτιοδυτικά της Καλαμάτας, στην επαρχία Πυλίας του νομού Μεσσηνίας. Βασικό γνώρισμά του αποτελεί το έντονο πράσινο (ελιές και φυσικό δάσος) αλλά και  το ξηρό του κλίμα. Απέχει μόλις 5 χλμ. από τη θάλασσα. Μέχρι το 1927 ονομαζόταν Ρεμούσταφα. Στο χωριό περιλαμβάνονται οι οικισμοί της Κλεισούρας, της Νεραϊδόβρυσης και της Νέας Αδριανής (νεοσύστατος οικισμός του 2011). Το χωριό γιορτάζει στις 17 Ιουλίου, ανήμερα της Αγίας Μαρίνας. Ο πληθυσμός της Αδριανής ανέρχεται στους 107 κατοίκους και της Νέας Αδριανής στους 9 κατοίκους.

Βλασαΐικα

Τα Βλασαίικα είναι ένας ημιορεινός οικισμός που ανήκει στον δήμο Μεσσήνης της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας, όπως αυτή διαμορφώθηκε με το πρόγραμμα «Καλλικράτης».
Η επίσημη ονομασία είναι «τα Βλασαίικα». Έδρα του δήμου είναι η Μεσσήνη και ανήκουν στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.

Κατά τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας με το σχέδιο «Καποδίστριας» και μέχρι το 2010, τα Βλασαίικα ανήκαν στο τοπικό διαμέρισμα Μηλίτσας του πρώην δήμου Αίπειας του νομού Μεσσηνίας.
Τα Βλασαίικα έχουν υψόμετρο 177 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας, σε γεωγραφικό πλάτος 36,85095975 και γεωγραφικό μήκος 21,8255454158.

Κακόρρευμα

Το Kακόρρευμα αποτελεί οικισμό της τοπικής κοινότητας Χράνων. Πρόκειται για έναν ημιορεινό οικισμό που βρίσκεται σε ύψος περίπου 300 μ. από την επιφάνεια της θάλασσας και σε απόσταση 1,5 χλμ από αυτήν. Αν και αναφέρεται στις Ενετικές απογραφές στα τέλη του 17ου αιώνα με 5 οικογένειες και 20 κατοίκους, παραμένει  άγνωστη η ακριβής ημερομηνία ίδρυσής του.

Για την προέλευση του ονόματός του υπάρχουν δύο παραδόσεις. Σύμφωνα με αυτές, η ονομασία δύναται να προέρχεται από το παρακείμενο φαράγγι που κατά το παρελθόν σε μεγάλη κακοκαιρία είχε παρασύρει άλογα από τις δυτικές ορεινές περιοχές του όρους Λυκόδημου ή από τον αρκετά ισχυρό δυτικό άνεμο που φυσά αρκετές ημέρες το χρόνο στην περιοχή. Στην γύρω περιοχή υπάρχουν διάσπαρτα υπολείμματα από χριστιανικούς ναΐσκους που χρησιμοποιούνταν επί τουρκοκρατίας. Υπάρχουν επίσης κτήματα με ελαιόδεντρα που ήταν και το κύριο προϊόν παραγωγής της κατά το παρελθόν. Δίπλα στον κυρίως οικισμό βρίσκεται και το μικρό φαράγγι του Μπαστάρδη, το οποίο προσφέρεται για πεζοπορία από την περιοχή της θάλασσας έως τα σύνορα της περιοχής. Στα δυτικά του χωριού υπάρχουν υψώματα που ανήκουν στο συγκρότημα του όρους Λυκόδημου. Στα ανατολικά μπορεί να δει κανείς τον Μεσσηνιακό Κόλπο, την πόλη της Καλαμάτας, τη Μεσσηνιακή Μάνη, τα βουνά του μεσαίου ποδιού της Πελοποννήσου έως το ακρωτήριο Ταίναρο.

Οι περισσότεροι παλαιοί κάτοικοι του Κακορρεύματος  προέρχονται από μετακινήσεις πληθυσμού από τα βόρεια του Νομού Μεσσηνίας και την Αρκαδία κατά την περίοδο της απελευθέρωσης από την οθωμανική κατοχή. Στο χωριό διατηρούν κατοικίες αρκετοί υπήκοοι άλλων χωρών, κυρίως Γερμανοί και Βρετανοί. Σήμερα το Κακόρρευμα αριθμεί 69 κατοίκους.

Καφού

Το Καφού ανήκει στον δήμο Μεσσήνης της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας που βρίσκεται στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας (όπως αυτή διαμορφώθηκε με το πρόγραμμα «Καλλικράτης»).

Κατά τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας με το σχέδιο «Καποδίστριας» και μέχρι το 2010, το Καφού ανήκε στο τοπικό διαμέρισμα Χράνων του πρώην δήμου Αίπειας του νομού Μεσσηνίας.
Το Καφού είναι ημιορεινός οικισμός με υψόμετρο 151 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας, σε γεωγραφικό πλάτος 36,8870974185 και γεωγραφικό μήκος 21,9039187414.

Κλεισούρα

Η Κλεισούρα είναι οικισμός της κοινότητας της Αδριανής που μετέπειτα εντάχθηκε στο Δήμο Αίπειας. Από το 2010 υπάγεται στο δήμο Μεσσήνης. Είναι χτισμένη ανάμεσα σε τέσσερις λόφους. Το όνομα Κλεισούρα το χρωστάει συνεπώς στο στενό πέρασμα που σχηματίζουν εκεί δύο τεράστιοι δασωμένοι λόφοι. Το σημείο αποτελούσε σταυροδρόμι κατά τους Βυζαντινούς χρόνους μεταξύ Πύλου και Κορώνης. Αναφέρεται στις Ενετικές απογραφές στα τέλη του 17ου αιώνα και φέρεται να έχει 3 οικογένειες και 12 κατοίκους. Οι πρώτοι κάτοικοί της μάλιστα ήταν κτηνοτρόφοι από την Αλωνίσταινα της Αρκαδίας που έφτασαν εδώ πριν την Ελληνική επανάσταση και οι οποίοι σταδιακά λόγω του κλίματος άρχισαν να ασχολούνται με τη γεωργία. Όπως λέγεται, οι πρώτες οικογένειες ήταν οι: Κοτσάφτης, Γκαρδιακός, Μπουζαλάς, Μάντης και Κουτρουμπής. Σήμερα οι λιγοστοί κάτοικοι του χωριού ασχολούνται κυρίως με την καλλιέργεια της ελιάς και ανέρχονται στους 22.

Μηλίτσα

Η Μηλίτσα αποτελεί τοπική κοινότητα της Δημοτικής Ενότητας Αίπειας. Είναι ένα γραφικό χωριό της Μεσσηνίας με εξαιρετική φυσική ομορφιά σε υψόμετρο 300 μέτρων. Απέχει 51,2 χλμ. από την πόλη της Καλαμάτας, 21,7 χλμ από την Κορώνη και μόλις 11,8 χλμ από τη Φοινικούντα, η οποία έχει αναδειχτεί σε ένα από τα δύο σημαντικότερα τουριστικά θέρετρα της Μεσσηνίας μαζί με τη Στούπα της Μεσσηνιακής Μάνης. Γειτνιάζει με το χωριό των Χράνων, έναν επίσης σημαντικό τουριστικό προορισμό. Κρυμμένη ανάμεσα στα βουνά η Μηλίτσα σαγηνεύει με την υπέροχη θέα της. Αποτελεί μοναδική ευκαιρία ανάπαυλας και αναψυχής για τον οδοιπόρο και συνάμα ένα υπέροχο καταφύγιο ηρεμίας και ξεκούρασης. Οι κάτοικοί του διατηρούν ένα γραφικό χωριό με παλιά καλοδιατηρημένα σπίτια. Στις απογραφές των Ενετών στα τέλη του 17ου αιώνα αναγράφονται στο χωριό 25 κάτοικοι από 7 οικογένειες.

Η Μηλίτσα, όπως και το γειτονικό χωριό της Λογγάς, κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1821 αποτέλεσαν οχυρό των επαναστατημένων Ελλήνων που προσπαθούσαν να ανακόψουν την προέλαση του Ιμπραήμ. Στη Μηλίτσα κράτησαν πολύωρες μάχες κατά του Ιμπραήμ που έδωσαν με τα παλικάρια τους ο Ντρίνης, ο Δαρειώτης, ο Πιλάφας. Στην κοινότητα ανήκουν και οι οικισμοί της Ανατολικής Μηλίτσας και των Βλασαίικων. Σήμερα αριθμεί 109 κατοίκους και η Ανατολική Μηλίτσα 69 κατοίκους.

Νέα Κορώνη

Η Νέα Κορώνη αποτελεί τοπική κοινότητα της Δημοτικής Ενότητας Αίπειας. Πρόκειται για έναν πεδινό οικισμό που βρίσκεται κοντά στην ανατολική ακτή της Μεσσηνιακής χερσονήσου, μεταξύ της Κορώνης και του Πεταλιδίου, 44 χλμ. νότια της Καλαμάτας. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Μεσσήνης, ενώ την περίοδο 1999 -2011 ανήκε στον δήμο Αίπειας. Η Νέα Κορώνη χτίστηκε με ένα ιδιαίτερο πολεοδομικό σχέδιο, σε διαμέρισμα του σημερινού δήμου Αιπείας, δίπλα στη θάλασσα και πάνω στο δρόμο που συνδέει το Πεταλίδι με την Κορώνη. Αναγνωρίζεται ως οικισμός της κοινότητας Βουναρίων του τότε δήμου Κολωνίδων το 1895 με την ονομασία Καντιάνικα. Το 1912 μετονομάζεται σε Νέα Κορώνη και το 1919 αποσπάται από την κοινότητα Βουναρίων, οπότε και ανάγεται σε αυτόνομη κοινότητα. Οι πρώτοι κάτοικοί του φαίνεται να προέρχονται από το γειτονικό οικισμό Καστέλια, ο οποίος άρχισε να εγκαταλείπεται ύστερα από το σεισμό της 15ης Αυγούστου του 1886. Έχει 403 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2001.

Νεραϊδόβρυση

Η Νεραϊδόβρυση είναι ένας ημιορεινός οικισμός της κοινότητας της Αδριανής, χτισμένος στη νότια πλευρά του όρους Λυκόδημου. Μέχρι το 1927 ονομάζεται Κουτσουμάδι. Το όνομα προέρχεται από την τούρκικη ανθρωπονυμία Κουτσού Μέτη (το όνομα κάποιου Τούρκου γαιοκτήμονα που έμενε εκεί). Το σημερινό όνομα πιθανολογείται ότι προέρχεται από μία πηγή του οικισμού που οι κάτοικοι ισχυρίζονταν ότι εμφανίζονταν πολύ συχνά νεράιδες. Ο οικισμός εμφανίζεται στις απογραφές των Ενετών το 1700 να έχει 8 οικογένειες και 34 κατοίκους. Σήμερα διαμένει εκεί μόλις ένας κάτοικος.

Λογγά

Η Λογγά αποτελεί τοπική κοινότητα και έδρα της Δημοτικής Ενότητας Αίπειας. Για το όνομα του χωριού υπάρχουν διάφορες εκδοχές, όπως οι κάτωθι.
Στην αρχαιότητα το όνομα «Λογγά» δεν απαντάται. Στο Μεσαίωνα η λέξη «λογκά» σημαίνει «τόπος οχυρός». Πιθανώς από τη λατινική λέξη «longus»(=μαύρος) επειδή ήταν μακριά από τη θάλασσα ή από τη λέξη «λόγγος» (δάσος, θαμνώδες, πυκνό). Από το όνομα τούρκου διοικητή της περιοχής Longa ή από την αρχαιοελληνική λέξη «λογγάσιον» (=πέτρα χτυπημένη για να δένουν τα πλοία στο λιμάνι).
Σύμφωνα με τον Αυτοκράτορα Ανδρόνικο, η Λογγά μνημονεύεται ήδη στους χρόνους των Σαρακηνών της Κρήτης. Κατά την περίοδο της φραγκοκρατίας κατελήφθη από τους Ενετούς συνιστώντας συχνά πυκνά τη διαχωριστική γραμμή Φράγκων και Ενετών. Κοντά στο ποτάμι μάλιστα καταμαρτυρείται η ύπαρξη πυργοφυλακίου με λειτουργία αντίστοιχης αυτών των σημερινών διοδίων.

Κατά την περίοδο της τουρκοκρατίας στον πύργο της Λογγάς θέλησαν να οχυρωθούν οι Μανιάτες για να ανακόψουν τον Ιμπραήμ. Στις 21 -22 Φεβρουαρίου 1827 η Λογγά καταστρέφεται τελικά από τον Ιμπραήμ, όταν ο τελευταίος καίει τους ελαιώνες της περιοχής. Κατά την Κρητική επανάσταση εγκαθίστανται στην περιοχή αρκετοί Κρητικοί.
Στον οικισμό της Λογγά προστέθηκαν σταδιακά οι οικισμοί Αραποχώρι (Λινάρδενα) (1940), Άγιος Ανδρέας(1971), Νεραντζιά (Πασαλίνα ως το 1927) και Λαϊνά(1971).
Η οικονομία της κοινότητας στηρίζεται στην αλιεία, τη γεωργία, την κτηνοτροφία αλλά και τον τουρισμό καθώς οι περιοχές του Αγίου Ανδρέα και των Χράνων αποτελούν ένα θαυμάσιο παραθαλάσσιο θέρετρο. Με ορμητήριο το δήμο Αίπειας μπορεί κανείς να μεταβεί στην Κορώνη, τη Μεθώνη, την Πύλο, τον υδροβιότοπο της Γιάλοβας αλλά και στην παραλία του Ρωμανού και της Βοϊδοκοιλιάς.
Στη Λογγά σήμερα διαμένουν 717 κάτοικοι. Από το 2011 η κοινότητα της Λογγά έχει δύο καινούργιους οικισμούς, τον Παλιόκαμπο με 12 κατοίκους και τα Παναμπέλια με 10 κατοίκους.

Χράνοι

Οι Χράνοι αποτελούν τοπική κοινότητα της Δημοτικής Ενότητας Αίπειας, απέχοντας μόλις 3 χλμ. από τον Άγιο Ανδρέα και 35 χλμ. από την Καλαμάτα. Η κοινότητα των Χράνων περιλαμβάνει τους οικισμούς Επισκοπή, Κακκόρρευμα, Καφού, Μακρά Άμμος, Μπιτσικόλακα και Ψηλή Ράχη (οι τρεις τελευταίοι είναι νεοσύστατοι οικισμοί αναγνωρισμένοι από το 2011). Οι Χράνοι αναγνωρίζονται ως οικισμός το 1951 όπου και προσαρτώνται στην τότε κοινότητα Κακορρεύματος. Λόγω της ιδιαίτερης οικονομικής άνθησης του ορίζεται έδρα της κοινότητας το 1973, ενώ το 1976 μετονομάζεται σε κοινότητα Χράνων. Το 1981 προσαρτάται στους Χράνους και ο καταργηθείς οικισμός της Βίγλας. Οι Χράνοι αποτελούν ένα παραθαλάσσιο χωριό με σημαντική τουριστική υποδομή καθώς διαθέτουν, μεταξύ άλλων, ξενοδοχεία, δωμάτια και ταβέρνες. Διαθέτουν επίσης πολλά μικρά ειδυλλιακά λιμανάκια γεγονός που τους καθιστά ιδανικό προορισμό διακοπών καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου. Κύριοι τομείς της οικονομίας τους συνιστούν συνεπώς ο τουρισμός, η καλλιέργεια αμπελιών, ελιών αλλά και η αλιεία. Σήμερα στο χωριό μένουν 271 κάτοικοι, ενώ οι οικισμοί Μακρά Άμμος, Μπιτσικόλακα και Ψηλή Ράχη έχουν 23, 11 και 12 κατοίκους αντίστοιχα. Από τους Χράνους μπορεί εύκολα κανείς να μεταβεί στην Κορώνη, την Μεθώνη, την Πύλο, την Χώρα και την Αρχαία Μεσσήνη, ώστε να απολαύσει τα αξιοθέατα και τις φυσικές ομορφιές του τόπου.