AChecker validation success

Δ.Ε. Ανδρούσας
Περιήγηση στο Δήμο

Αγριλιά

Η Αγριλιά ανήκει στον δήμο Μεσσήνης της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας που βρίσκεται στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας, όπως αυτή διαμορφώθηκε με το πρόγραμμα «Καλλικράτης». Πρόκειται για ένα πεδινό οικισμό που βρίσκεται στην κοιλάδα του Παμίσου, 18χλμ. βορειοδυτικά της Καλαμάτας, με κύρια ενασχόληση των κατοίκων (ανέρχονται στους 133) τις ελαιοκαλλιέργειες.
Κατά τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας με το σχέδιο «Καποδίστριας», μέχρι το 2010, η Αγριλιά ανήκε στο τοπικό διαμέρισμα Αγριλιάς Μεσσήνης, του πρώην δήμου Ανδρούσας.

Η Αγριλιά έχει υψόμετρο 41 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας, σε γεωγραφικό πλάτος 37,0943702269 και γεωγραφικό μήκος 21,9656449672.

Αμφιθέα

Η Αμφιθέα ανήκει στον δήμο Μεσσήνης της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας που βρίσκεται στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας, όπως διαμορφώθηκε με το πρόγραμμα «Καλλικράτης».
Κατά τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας με το σχέδιο «Καποδίστριας», μέχρι το 2010, η Αμφιθέα ανήκε στο τοπικό διαμέρισμα Αμφιθέας, του πρώην δήμου Ανδρούσας.

Η Αμφιθέα έχει υψόμετρο 55 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας, σε γεωγραφικό πλάτος 37,0885313758, γεωγραφικό μήκος 21,9657263395 και ο αριθμός των κατοίκων της ανέρχεται στους 380.

Ανδρούσα

Η Ανδρούσα αποτελεί τοπική κοινότητα και έδρα της ομώνυμης Δημοτικής Ενότητας Ανδρούσας. Ο δήμος Ανδρούσας ήταν δήμος του νομού Μεσσηνίας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας έπειτα από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, οι οποίες αποτέλεσαν εν συνεχεία τα εννέα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε υπό αυτή τη μορφή κατά τη χρονική περίοδο 1999-2010, οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος «Καλλικράτης» για να ενταχθεί στον νέο διευρυμένο πλέον δήμο Μεσσήνης. Ετυμολογικά το όνομά της προκύπτει από το ρήμα «ανδρόω» και σημαίνει η πόλη των ανδρείων.

Σε μία ιστορική αναδρομή, η Ανδρούσα φαίνεται να δημιουργήθηκε τον 13ο αιώνα μ.X. Κατά μια παράδοση ιδρύεται από τον τελευταίο Ενετό πρίγκιπα του πριγκιπάτου της Αχαΐας William II Villehardouin και αυτό εξαιτίας του κάστρου της Ανδρούσας που πιθανολογείται ότι κατασκευάστηκε την ίδια εποχή. Υπάρχουν όμως και θεωρίες που μας οδηγούν σε μία παλαιότερη (Βυζαντινή) κατασκευή του κάστρου, συνεπώς και της Ανδρούσας, που οφείλεται σε ορισμένα στοιχεία του σχεδιασμού των τειχών του φρουρίου. Συγκεκριμένα, η Ανδρούσα αποτέλεσε σημαντικό κέντρο τη Μεσαιωνική περίοδο όντας το προπύργιο Φράγκων – Βένετων, Βυζαντινών – Παλαιολόγων, Τούρ-κων, Ισπανών ακόμα και Ναβαρραίων. Η γεωγραφικής της θέσης άλλωστε (ούσα χτισμένη σε μικρό οροπέδιο που δεσπόζει στο κέντρο του Μεσσηνιακού κάμπου) προσφερόταν για τον έλεγχο και την εποπτεία της εύφορης πεδιάδας. Από τα τέλη του 13ου αιώνα αποτελεί σημαντικό Βυζαντινό κέντρο με αποκορύφωμα την περίοδο που αυτοκράτορας ήταν ο Ανδρόνικος ο Β΄, ο Παλαιολόγος και Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως ο Αθανάσιος ο Α΄ ο οποίος καταγόταν από την Ανδρούσα. Εκείνη την εποχή κατασκευάζονται στην ευρύτερη περιοχή αρκετοί ναοί και μοναστήρια, ενώ παράλληλα η Ανδρούσα ορίζεται και έδρα Μητρόπολης. Κατά τη Φραγκοκρατία το κάστρο αποτελεί έδρα δικαστή. Σήμερα η οικονομία της περιοχής είναι κατά βάση κτηνοτροφική και γεωργική με παραγωγή ελιών, ελαιολάδου, σύκων, σταφίδας και κρασιού. Αξιοπρόσεκτα σημεία της περιοχής αποτελούν το κάστρο του οποίου ο εξωτερικός περίβολος διατηρείται σε καλή κατάσταση αλλά και η μονή του Αγίου Γεωργίου που τοποθετείται τον 11ο αιώνα μ.X. Στο διαμέρισμα της Ανδρούσας ανήκει και ο οικισμός της Βασιλάδας. Σήμερα στην Ανδρούσα κατοικούν 545 άνθρωποι.

Βασιλάδα

Η Βασιλάδα ανήκει στον δήμο Μεσσήνης της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας που βρίσκεται στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας, όπως διαμορφώθηκε με το πρόγραμμα «Καλλικράτης».

Κατά τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας με το σχέδιο «Καποδίστριας», μέχρι το 2010, η Βασιλάδα ανήκε στο τοπικό διαμέρισμα Ανδρούσης, του πρώην δήμου Ανδρούσας.

Η Βασιλάδα, αριθμώντας 71 κατοίκους, έχει υψόμετρο 88 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας, σε γεωγραφικό πλάτος 37,0845430065 και γεωγραφικό μήκος 21,9376796266.

Ελληνοεκκλησιά

Η Ελληνοεκκλησιά αποτελεί τοπική κοινότητα της Δημοτικής Ενότητας Ανδρούσας. Είναι χτισμένη στο βουνό Ψωριάρη (τόπος ανάρρωσης όσων έπασχαν από ψώρα). Το χωριό ονομαζόταν «Σιάμαρη» μέχρι το 1927 πιθανώς από την Αγία Σαμαρίνα που βρίσκεται στη γύρω περιοχή. Το σημερινό όνομα του το χωριό εικάζεται πως το πήρε από το εκκλησάκι του. Στον οικισμό σήμερα διαμένουν 196 κάτοικοι.

Εύα

Η Εύα είναι ένα χωριό με πλούσια ιστορική και πολιτιστική παράδοση. Βρίσκεται μόλις 18 χιλιόμετρα από την Καλαμάτα και 7 χιλιόμετρα από την Μεσσήνη, κτισμένη σε υψόμετρο 50-60 μέτρων επί της 7ης επαρχιακής οδού.

Ετυμολογικά η λέξη ΕΥΑΝ (α) προέρχεται από την κραυγή των Βακχεόντων ως του ΕΥΑ ΕΥΟΙ. Σχετική μνεία υπάρχει επίσης στις Τρωάδες του Ευριπίδη στ.326.
Κατά τον Ησύχιο (λεξικογράφος) Ινδική λέξη σημαίνουσα των Κισσών όστις ήτο Ιερός τω Βάκχω.

Αποτελεί τη γενέτειρα των προεστών και οπλαρχηγών Δημήτρη, Παναγιώτη και Ιωάννη Παπατσώνη, του ποιητή μας κι Ακαδημαϊκού Τάκη Παπατσώνη, του ποιητή Χάρη Αλεξίου, του θεατρικού συγγραφέα, ποιητή και λογοτέχνη Νικολάου Ζακόπουλου καθώς και των παγκοσμίου φήμης σκηνογράφων, ενδυματολόγων Βασίλη Φωτόπουλου ( Οσκαρ καλλιτεχνικής διεύθυνσης και σκηνικών για την ταινία «Αλέξης Ζορμπάς» το 1964) και Διονύση Φωτόπουλου (έναν από τους μεγαλύτερους Ευρωπαίους σκηνογράφους σύμφωνα με την «Ένωση Θεάτρων Ευρώπης» ).
Αξιοθέατα συνιστούν η μεγάλη πλατεία της και ο ιστορικός βυζαντινός Ιερός Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου με τόξα και τρούλο, με τέμπλο, δεσποτικό και προσκυνητάρι, σκαλιστά αρίστης τέχνης. Ο ναός χτίστηκε το 1811 από την οικογένεια των Παπατσωναίων μέσα σε σαράντα μέρες, σύμφωνα με τους όρους της Σουλτανικής απόφασης (μέσα στην εκκλησία υπάρχει και το αντίγραφο από το συμφωνητικό που έγινε με τους μαστόρους της εποχής εκείνης).

Καλαμαράς

Ο Καλαμαράς ανήκει στον δήμο Μεσσήνης της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας που βρίσκεται στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας, όπως διαμορφώθηκε με το πρόγραμμα «Καλλικράτης».

Κατά τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας με το σχέδιο «Καποδίστριας», μέχρι το 2010, ο Καλαμαράς ανήκε στο τοπικό διαμέρισμα Καλαμαρά, του πρώην δήμου Ανδρούσας.

Ο Καλαμαράς έχει υψόμετρο 39 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας, σε γεωγραφικό πλάτος 37,1063896276 και γεωγραφικό μήκος 21,962137129, ενώ οι κάτοικοί του ανέρχονται στους 186.

Καλογερόρραχη

Η Καλογερόρραχη ανήκει στον δήμο Μεσσήνης της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας που βρίσκεται στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας (όπως αυτή διαμορφώθηκε με το πρόγραμμα «Καλλικράτης»).

Η επίσημη ονομασία είναι «η Καλογερόρραχη». Έδρα του δήμου είναι η Μεσσήνη και ανήκει στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.

Κατά τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας με το σχέδιο «Καποδίστριας», μέχρι το 2010, η Καλογερόρραχη ανήκε στο τοπικό διαμέρισμα Καλογερόρραχης, του πρώην Δήμου Ανδρούσας του νομού Μεσσηνίας.

Η Καλογερόρραχη αριθμεί 179 κατοίκους. Βρίσκεται σε υψόμετρο 197 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας, σε γεωγραφικό πλάτος 37,1244026913 και γεωγραφικό μήκος 21,9295638767.

Μαγγανιακό

Το Μαγγανιακό αποτελεί τοπική κοινότητα της Δημοτικής Ενότητας Ανδρούσας. Είναι ημιορεινός οικισμός χτισμένος στη μεσημβρινή πλευρά του υψώματος Μπρίνια (από το πρίνος που σημαίνει πουρνάρι) στις απολήξεις των βουνών της Κυπαρισσίας με υψόμετρο κοντά στα 400 μέτρα. Βρίσκεται κοντά στο Ανδρομονάστηρο, μοναστήρι κτισμένο κατά τον 14ο αιώνα όταν Αυτοκράτορας ήταν ο Ανδρόνικος ο Β΄ ο Παλαιολόγος και Πατριάρχης Κωνσταντι-νουπόλεως ο εκ Ανδρούσης Αθανάσιος ο Α΄.
Στην περιοχή υπάρχουν ερείπια μεσαιωνικού κάστρου με το όνομα Παλιόκαστρο, καθώς και ερείπια παλαιών οικισμών κάτω από το κάστρο αλλά και γύρω από το χωριό. Από τη διάλυση αυτών των οικισμών θεωρείται ότι προήλθε το χωριό. Για το όνομα του χωριού υπάρχουν 3 απόψεις. Σύμφωνα με την πρώτη, προέρχεται από το στοιχείο Μαγγάνιο, άποψη που στηρίζεται στο γεγονός ότι σώζονται μέχρι σήμερα στοές από όπου φαίνεται να γινόταν η εξόρυξη του. Κατά τη δεύτερη άποψη, προέρχεται από το μάγγανο, δηλαδή μηχάνημα χειροκίνητο ή ζωοκίνητο, μηχάνημα που σώζεται μέχρι σήμερα στο χωριό. Κατά την τρίτη άποψη, αν ταυτίσουμε το κάστρο που αναγράφεται στο χορογραφικό πινακα του Hopf Croniques Greco –Romanes 1463 ή του J. Μπουχόν – Le livre de la Conqueste de la Moree με τα ερείπια του κάστρου Β.Δ. του χωριού, τότε είναι πολύ πιθανό το χωριό να έλαβε το όνομα του από τις λέξεις «Manconico» ή «Manciniaco» (άποψη που θεωρείται ότι πλησιάζει περισσότερο στην πραγματικότητα). Στην περιοχή καλλιεργούνται κυρίως ελαιόδεντρα, συκιές και αμπέλια καθώς και λίγα σιτηρά. Σήμερα το χωριό αριθμεί 114 κατοίκους.

Πολύλοφος

Ο Πολύλοφος αποτελεί τοπική κοινότητα της Δημοτικής Ενότητας Ανδρούσας. Ανήκει στον δήμο Μεσσήνης της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας που βρίσκεται στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας (όπως αυτή διαμορφώθηκε με το πρόγραμμα «Καλλικράτης»).

Η επίσημη ονομασία είναι «ο Πολύλοφος». Το όνομα του χωριού οφείλεται στους πολλούς λοφίσκους που υπάρχουν στην περιοχή. Σε μία σύντομη ιστορική αναδρομή, το χωριό πρωτοεμφανίστηκε το 1845 στον τότε Δήμο Ιθώμης με το όνομα Δαλακλή, όνομα που κράτησε μέχρι το 1927. Οι κάτοικοί του προέρχονται από τα χωριά Άνω και Κάτω Δαλακλή που βρίσκονταν βορειότερα του σημερινού χωριού. Για τα εν λόγω χωριά μάλιστα υπάρχουν αναφορές από την περίοδο της Τουρκοκρατίας. Στα όριά του βρίσκεται το εκκλησάκι των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου (κτίστηκε το 1491) στα θεμέλια του οποίου αναβλύζουν οι ομώνυμες πηγές απ’ όπου υδρεύονται 10 δημοτικά διαμερίσματα. Στο εκκλησάκι αυτό λέγεται ότι λειτούργησε ο Παπαφλέσσας πηγαίνοντας προς το Μανιάκι το 1825. Λίγο πιο κάτω υπάρχει και ο ομώνυμος καταρράκτης.

Κύρια ασχολία των κατοίκων αποτελεί η γεωργία με παραγωγή σύκων, λαδιού, ελιών και σταφίδας. Προς τιμήν του σύκου μάλιστα διοργανώνεται λαμπρή γιορτή στο χωριό κάθε καλοκαίρι, αναπτύσσοντας παράλληλα έντονη πολιτιστική δραστηριότητα εν γένει.

Ο Πολύλοφος κατοικείται σήμερα από 99 κατοίκους(κατά προσέγγιση). Βρίσκεται σε απόσταση 25 χιλιομέτρων βορειοδυτικά της Καλαμάτας σε υψόμετρο 180 μέτρων.