AChecker validation success

Δ.Ε. Μεσσήνης
Περιήγηση στο Δήμο

Αβραμιού

Το Αβραμιού είναι ένα χωριό στην κεντρική Μεσσηνία. Απέχει 10 χλμ από την Μεσσήνη, 5,5 χλμ από την παραλία και 19 χλμ από την Καλαμάτα. Χτίστηκε γύρω στο 1816 αριθμώντας 32 οικογένειες. Κατά την Τουρκοκρατία ήταν χωριό της επαρχίας Κορώνης. Το 1835 το Αβραμιού έγινε κομμάτι της επαρχίας Μεσσήνης και κεφαλοχώρι του Δήμου Λευκοθέας. Τον Αύγουστο του 1840 προσχώρησε στον δήμο Αριστομένους. Το 1846 το Αβραμιού καταστράφηκε σχεδόν ολοκληρωτικά από σεισμούς. Λίγα χρόνια μετά, το 1860, ιδρύθηκε το δημοτικό σχολείο του χωριού. Έπειτα από 10 χρόνια το Αβραμιού έγινε το κεφαλοχώρι του δήμου Αριστομένους. Σήμερα πλέον είναι χωριό του δήμου Μεσσήνης. Το δημοτικό διαμέρισμα του Αβραμιού περιλαμβάνει επίσης το Δρακονέρι, τον Άγιο Αυγουστίνο και βεβαίως το ίδιο το χωριό. Μαζί με αυτά τα χωριά ο πληθυσμός του ανέρχεται σε 591 κατοίκους.

Ανάληψη

Η Ανάληψη αποτελεί τοπική κοινότητα της Δ.Ε Μεσσήνης. Πεδινός οικισμός κοντά στη θάλασσα. Μέχρι το 1927 οναμάζεται Τζιτζώρι. Σήμερα στην κοινότητα περιλαμβάνεται ο οικισμός Παραλία Ανάληψης. Η Ανάληψη έχει 412 κατοίκους και η παραλία Ανάληψης 21.

Βελίκα

Η Βελίκα αποτελεί τοπική κοινότητα της Δημοτικής Ενότητας Μεσσήνης. Πρόκειται για έναν πεδινό οικισμό στο νοτιοδυτικό τμήμα του νομού Μεσσηνίας, κοντά στην ακτή του Μεσσηνιακού κόλπου. Το όνομά της προέρχεται από κάποιον Τούρκο στρατηγό που έμενε εκεί και ονομαζότανε Βελίκ Αγάς. Η Βελίκα δημιουργήθηκε στις αρχές του 20ου αιώνα κατά τη μετακίνηση πληθυσμών από την τοποθεσία Φιλιππάκι. Η μετακίνηση ολοκληρώθηκε λίγο πριν τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ωστόσο υπήρχαν και οικογένειες που διέμεναν στο Φιλιππάκι έως και το 1960. Αρχικά αποτέλεσε οικισμό του δήμου Αριστομένη μέχρι το 1912, οπότε και εντάχθηκε στη κοινότητα Αβραμιού. Από το 1934 αποτελεί αυτόνομη κοινότητα. Στη Βελίκα συμπεριλαμβάνεται και ο ακατοίκητος σήμερα οικισμός Φιλιππάκι, ο οποίος καταργείται το 1971. Την ίδια χρονιά αναγνωρίζεται ο οικισμός Παραλία Βελίκας. Σήμερα η Βελίκα μετρά 239 και η Παραλία Βελίκας 43 κατοίκους.

Δρακονέρι

Το Δρακονέρι αποτελεί τοπική κοινότητα της Δ.Ε Μεσσήνης. Το χωριό από την Τουρκοκρατία μέχρι το 1927 ονομαζόταν Ισμαΐλ. Το 1816 είχε 22 κατοικους. Για το όνομα Δρακονέρι υπάρχουν 2 εκδοχές: η μια αναφέρεται σ’ έναν δράκο που φύλαγε τη μοναδική πηγή νερού στο χωριό και η δεύτερη από παραφθορά του Δακρυνέρι (δηλαδή ότι νερό έπεφτε σαν δάκρυ). Και οι δύο εικασίες δείχνουν ένα πρόβλημα λειψυδρίας που φαίνεται ότι αντιμετώπιζε το χωριό. Σήμερα το Δρακονέρι έχει 86 κατοίκους.

Καρτερόλι

Το Καρτερόλι αποτελεί τοπική κοινότητα της Δ.Ε Μεσσήνης. Είναι πεδινός οικισμός. Αποτελούσε έδρα του δήμου Τρίκκης από το 1835 έως και 1840 και αργότερα έδρα του δήμου Εύας από το 1868 έως και το 1879. Παλαιότερα στην κοινότητα ανήκαν και οι οικισμοί Κούρταλι, Πιπερίτσας, Πιλαλίστρας και Μοσχοχωρίου. Ο τελευταίος αποτελεί οικισμό της κοινότητας μέχρι και σήμερα. Στην περιοχή του λόφου του Αγίου Κωνσταντίνου υπάρχει Μυκηναϊκό νεκροταφείο θαλαμοειδών τάφων. Στο χωριό σήμερα κατοικούν 562 άνθρωποι ενώ στον οικισμό του Μοσχοχωρίου 55.

Λευκοχώρα

Η Λευκοχώρα είναι ένας πεδινός οικισμός που συστάθηκε για πρώτη φορά σαν κοινότητα με την επωνυμία Χάστεμη, τον Αύγουστο του 1912. Στη συνέχεια, το 1927, μετονομάσθηκε σε κοινότητα Λευκοχώρας. Σήμερα ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Μεσσήνης, του ομώνυμου Δήμου. Οι κάτοικοί του ανέρχονται στους 195.

Λυκότραφος

Ο Λυκότραφος αποτελεί τοπική κοινότητα της Δημοτικής Ενότητας Μεσσήνης. Είναι ημιορεινό χωριό με κύρια ασχολία τη γεωργία και βασικές παραγωγές το λάδι και την Κορινθιακή σταφίδα. Στην κοινότητα ανήκει από το 1973 και ο οικισμός της Μυρτοποταμιάς. Σήμερα το χωριό κατοικείται από 176 ανθρώπους.

Μάδενα

Πληθυσμός: 104
Απόσταση: 5,3 km
Οικισμός: Πεδινός (50 m)

Μαυρομμάτι Παμίσου

Το Μαυρομμάτι Παμίσου αποτελεί τοπική κοινότητα της Δημοτικής Ενότητας Μεσσήνης. Είναι πεδινό χωριό δίπλα από την πόλη της Μεσσήνης και δυτικά του ποταμού Παμίσου. Παλιότερα αναφερόταν και ως Κάτω Μαυρομμάτι, ώστε να διαχωρίζεται από το Μαυρομμάτι Ιθώμης (ή Πάνω Μαυρομμάτι). Κύρια ασχολία των κατοίκων είναι η γεωργία. Σήμερα έχει 452 κατοίκους.

Μεσσήνη

Η Μεσσήνη είναι η έδρα του Καλλικρατικού Δήμου Μεσσήνης. Είναι χτισμένη στη δεξιά όχθη του ποταμού Παμίσου στο κάτω μέρoς της Μεσσηνιακής πεδιάδας, το Ομηρικό «Μάκαρ πεδίον» ή «Μακαρία» όπως ονομάζεται ακόμα και σήμερα. Η Μεσσήνη υπήρξε η μούσα του λογοτέχνη Σωτήρη Πατατζή που την απαθανάτισε ως «Μεθυσμένη Πολιτεία» στο ομώνυμο μυθιστόρημα, στο οποίο περιγράφεται ένα μεγάλο μέρος από τη ζωή της πόλης στη διάρκεια του Μεσοπολέμου. Πιθανολογείται πως πρόκειται για την τοποθεσία «Λίμναι» κατά τον περιηγητή Παυσανία «έστι δε εν τη μεσογαίω, κώμη Καλάμαι και Λίμναι χωρίον». Καθώς η λέξη «χωρίον» σημαίνει χώρο και όχι «χωριό» μάλλον θα πρέπει να θεωρηθεί η αναφορά ως υποδηλούσα χώρο κατοικημένο. Παράλληλα, η «κώμη Καλάμαι» είναι ίσως το σημερινό χωριό Καλάμι και όχι η Καλαμάτα. Είναι χαρακτηριστικό μάλιστα πως η συνοικία του Αγίου Δημητρίου, η αρχαιότερη ενορία της Μεσσήνης, ονομάζεται «Λιμοχώρι» πιθανώς εκ παραφθοράς του «Λιμνοχώρι» (αφού λιμός – πείνα δεν θα μπορούσε ποτέ να ενσκήψει στο σημείο της Μεσσηνίας).

Στα αξιοσημείωτα της σύγχρονης πλέον Μεσσήνης περιλαμβάνεται το πάρκο, τα συντριβάνια και η παραλία της Μπούκας που έχει βραβευτεί με Γαλάζια Σημαία. Οι υπηρεσίες προς τους λουόμενους, όπως οι αθλητικές εγκαταστάσεις (γήπεδο ποδοσφαίρου, γήπεδα καλαθοσφαίρισης, πετοσφαίρισης και αντισφαίρισης), η μαρίνα και ο καθαρισμός της άμμου παρέχονται δωρεάν από το δήμο Μεσσήνης. Ευρέως γνωστό είναι και το Μεσσηνιακό καρναβάλι όπου οι φωτιές το βράδυ της Κυριακής των Απόκρεω, το κρέμασμα της «γριάς -Συκούς» το πρωί της Καθαράς Δευτέρας, ο σατυρικός λόγος του καρνάβαλου το απόγευμα της ίδιας μέρας και η παρέλαση των αρμάτων και των καρναβαλιστών προσδίδουν σε αυτό έναν ιδιαίτερο τόνο. Άλλες ξεχωριστές εκδηλώσεις συνιστούν ο «σαϊτοπόλεμος» τη Δευτέρα του Πάσχα και το Μεσσηνιώτικο πανηγύρι στις 20 Σεπτεμβρίου διάρκειας 9 ημερών, με αφορμή την κάθοδο της Θαυματουργής εικόνας της Παναγίας από το καθολικό της Μονής του Βουλκάνου (Ιθώμη). Η λιτανεία της εικόνας γίνεται επί 20 χιλιόμετρα καθ’ όλη τη διάρκεια της νύχτας, ενώ εγκαθίσταται στο μετόχι της μονής στο ναό της Ζωοδόχου Πηγής που αποτελεί προσκύνημα για χιλιάδες ανθρώπων που συρρέουν από πολλά μέρη της Ελλάδας. Αξιομνημόνευτη είναι και η επαναλειτουργεία του Θέατρου της Αρχαίας Μεσσήνης στις αρχές Αυγούστου 2013, υπό την αιγίδα του αρχαιολόγου Πέτρου Θέμελη.

Μοσχοχώρι

Το Μοσχοχώρι (πεδινός οικισμός) ανήκει στον δήμο Μεσσήνης της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας που βρίσκεται στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας, όπως αυτή διαμορφώθηκε με το πρόγραμμα «Καλλικράτης».

Κατά τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας με το σχέδιο «Καποδίστριας» και μέχρι το 2010, το Μοσχοχώρι ανήκε στο τοπικό διαμέρισμα Καρτερολίου, του πρώην δήμου Μεσσήνης.

Το Μοσχοχώρι έχει υψόμετρο 39 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας, σε γεωγραφικό πλάτος 37,0691694783 και γεωγραφικό μήκος 21,9919723237, ενώ ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 55 ανθρώπους.

Μυρτοποταμιά

Αποτελεί οικισμό της τοπικής κοινότητας Λυκοτράφου. Επί Τουρκοκρατίας και μέχρι το 1927 ονομάζεται Μισυρλί ή Μισερλί, οπότε και μετονομάζεται σε Μικροποταμιά και το 1940 σε Μυρτοποταμιά. Αναγνωρίζεται σαν οικισμός το 1879 και προσαρτάται στον τότε δήμο Εύας μέχρι το 1912, όπου προσαρτάται στην κοινότητα Αμφιθέας (Βρωμόβρυση). Το 1919 αποσπάται από την Αμφιθέα και ορίζεται αυτόνομη κοινότητα. Το 1927 προσαρτάται στην κοινότητα Πιλαλίστρας μέχρι το 1973, οπότε και υπάγεται στην κοινότητα Λυκοτράφου. Η οικονομία βασίζεται κυρίως στην παραγωγή ελιών, λαδιού, σταφίδας και πορτοκαλιών αλλά και στην κτηνοτροφία. Σήμερα στο χωριό μένουν 61 κάτοικοι.

Νεοχώρι Αριστομένους

Το Νεοχώρι (πεδινός οικισμός) ανήκει στον δήμο Μεσσήνης της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας που βρίσκεται στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας, όπως αυτή διαμορφώθηκε με το πρόγραμμα «Καλλικράτης».

Κατά τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας με το σχέδιο «Καποδίστριας», μέχρι το 2010, το Νεοχώρι ανήκε στο τοπικό διαμέρισμα Νεοχωρίου Αριστομένους, του πρώην δήμου Μεσσήνης.

Το Νεοχώρι έχει υψόμετρο 123 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας, σε γεωγραφικό πλάτος 37,0269536372 και γεωγραφικό μήκος 21,9166971066. Οι κάτοικοί του ανέρχονται στους 196.

Πιλαλίστρα

Η Πιλαλίστρα αποτελεί τοπική κοινότητα της Δημοτικής Ενότητας Μεσσήνης. Ο οικισμός αναγνωρίζεται το 1897, οπότε και προσαρτάται στο τότε δήμο Εύας. Το 1919 αποσπώνται από την κοινότητα Καρτερολίου οι οικισμοί Πιλαλίστρα και Κούρταλι, δημιουργώντας ξεχωριστή κοινότητα. Το 1927 ο οικισμός Κούρταλι καταργείται και προσαρτάται στην κοινότητα τις Πιλαλίστρας. Σήμερα το χωριό έχει 184 κατοίκους.

Πιπερίτσα

Πληθυσμός: 141
Απόσταση: 3,8 km
Οικισμός: Ορεινός (20 m)

Σπιτάλι

Το Σπιτάλι αποτελεί τοπική κοινότητα της Δημοτικής Ενότητας Μεσσήνης σε απόσταση 6,5 μόλις χιλιομέτρων από την πόλη της Μεσσήνης. Πρόκειται για πεδινό οικισμό που εικάζεται ότι δημιουργήθηκε τον δωδέκατο αιώνα από τους ιππότες του τάγματος του Αγίου Ιωάννη. Το όνομα του προέρχεται από την Λατινική λέξη «ospitale» που σημαίνει φιλόξενος. Κύρια ασχολία των κατοίκων είναι η γεωργία. Το χωριό σήμερα έχει 107 κατοίκους

Τρίοδος

Η Τρίοδος αποτελεί τοπική κοινότητα της Δημοτικής Ενότητας Μεσσήνης. Πρόκειται για έναν πεδινό οικισμό που τον συναντάμε για πρώτη φορά στα μέσα του 17ου αιώνα. Μέχρι το 1927 ονομάζεται Αλί Τσελέπη. Το όνομα αυτό οφείλεται σε Τούρκο αξιωματούχο που του δόθηκαν τα εδάφη της περιοχής λόγω της εφορίας τους. Κατά τον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο, Ιταλοί και Γερμανοί ήρθαν και εγκαταστάθηκαν στο χωριό. Οι Ιταλοί αποφάσισαν να κατασκευάσουν πάνω σε καλλιεργήσιμες εκτάσεις της περιοχής αεροδρόμιο. Για το λόγο τούτο εκκένωσαν τα σπίτια που βρίσκονταν ανατολικά του αεροδρομίου, προκειμένου να εγκατασταθούν οι ίδιοι, αναγκάζοντας παράλληλα τους κατοίκους να μετακομίσουν προσωρινά. Σήμερα το αεροδρόμιο της Τριόδου χρησιμοποιείται για τη διοργάνωση αγώνων μηχανοκίνητου αθλητισμού. Στο χωριό λειτουργούσε σχολείο από το 1955 έως το 1993 με την επωνυμία «Τσαρούχειον Δημοτικόν Σχολείον Τριόδου», δωρεά του Παναγιώτη Δ. Τσαρούχα. Σήμερα αριθμεί 155 κατοίκους.